dekriebelopreis

de travel reis blog van Christel 'De Kriebel' Bedert

London

DSC06340

We gaan naar London wist een van mijn friends me deze week te vertellen. London, I loooooove London, en ik werk dus meteen stante pede direct dan ook stikjaloers, in de positieve zijn van het jaloers zijn. Ik denk, los van de onbereikbaarheid die New York uitstraalt, dat ik nog meer van London hou dan van de Big Apple.

Hier si, doar si, op mijn ouwe blog vond ik nog een do’s en don’t in London terug.

27-11-2009
London do’s and don’ts
Do’s en don’ts in the city of LondonVandaag een week terug van London…het hart bloedt, hier mijn do’s en don’ts voor een Kriebel stay in the heart of the cityDo’s

  1. 1.    Een dinertje bij den Indier

Ga in London zeker Indisch eten, had mijn (fcbk)vriendin die volgende keer ook meemoet op uitstap, ons wijsgemaakt. Engeland en India hebben immers een historisch koloniale band en daar is culinair wat van blijven hangen. Nu, van al de brave vriendinnen die deze keer wel met me mee op uitstap waren, heeft elk zijn eigen gave, en een van die gaven van een van die vriendinnen, we zullen haar voor het gemak els noemen, is dat ze een en ander had voorbereid. Ze had op internet zowaar de lekkerste Indier van London ontdekt, op de een of andere manier waar ik voor een beetje tussenzit, hebben we de locatie ook in het echt gevonden en we hebben er echt waar, héél lekker gegeten. Noteer in je blackbook, restaurant Hason Raja, Southhampton row 84. Do it!

  1. 2.    Shop till you drop

Alhoewel ik er van houd onvoorbereid op reis te gaan en zeker in een stad gewoon rond te dwalen, heb ik in London dus (zie boven) zeker geleerd dat het loont om een reis voor te bereiden. En dat kan ook handig zijn als je wilt gaan shoppen. Zo wou mijn friend perse gaan shoppen bij Abercrombie & Fitch. Modeleek zijnde had ik daar nog nooit van gehoord en ik slaag er ook niet in om de naam te onthouden. Het is nochtans het onthouden waard. Ik heb er weliswaar niets gekocht bij Abercrombie & Fitch, laat ons zeggen dat het niet klikte tussen hun modellen en mijn model, maar rondlopen in deze winkel was een belevenis op zich. Ik heb er mijn ogen uitgekeken naar mooi gebouwde mensen met wie je ook op de foto mocht, geluisterd naar opzwepende muziek waar de ‘verkopers’ op stonden te dansen, genoten van de sfeervolle belichting, en van het entertainement tout court, Abercrombie & Fitch is gewoon een must, al hebben ze er aan klantenservice nog het een en het ander te leren. Belangrijke tip, kijk in gezelschap van vier vrouwen op Regent Street geconcentreerd op je London map, als je geluk hebt, zoals wij, komt een knappe bobby spontaan vragen of je de weg naar Abercrombie & Fitch zoekt. En nog. Onthoudt ook. Voorbereiden is aan te raden maar je mag zeker ook niet vergeten om shoppend rond te dwalen. Op zoek naar Harrods, dat moet je toch gezien hebben, ontdekten we in de achterbuurten, Pandora, een tweedehandswinkel voor Harrods kleren. Nu, ik ben zelf niet zo voor tweedehands. Ik draag liever een nieuwe esprit dan een ouwe dior, maar de locatie, de marchandise, de dames die er werkten, de extase bij twee reisgezellinnen, was het bezoek aan Pandora meer dan waard.

  1. Spooky

Doen, een musical meepikken. Mijn eerste musical zag ik in Boston, zeventien jaar geleden. Het was The Phantom of the Opera en ik was meteen betoverd. Ik zag daarna nog ‘Les Mis’, Cats en Miss Saigon op verschillende locaties in London en New York. (Klinkt nogal hé) Als eerste kennismaking met een musical heb ik mijn drie reisgenotes meegetroond naar The Phantom. En alhoewel het verhaal een compleet andere wending nam dan in mijn herinnering, bleef het betoverend, vooral het eerste deel dan. Alleen binnenstappen in de ‘schouwburg’, Her Majestys theatre in Haymarket gaf me het gevoel echt op reis te zijn. Overwhelming. Een musical in London is een absolute do.

  1. Sushi met wijn

Onvermijdelijk komt het moment dat je opnieuw huiswaarts moet keren…hoe meer dit moment nadert, hoe meer dagdagelijkse beslommeringen, gedachten aan man en kinderen hun herintrede doen in je leeggeshopte hoofd. Een do op weg naar huis, een aperootje in de eurostar. Wij waren niet alleen met ons wijntje, chips, sushi en wraps. London…I want you back!

Don’ts

  1. The London Dungeons.

Vroeger een waardevolle bezienswaardigheid heb ik uit verschillende bronnen vernomen. Een tocht door de middeleeuwen in het ondergrondse historische London. Vandaag is het een attractiepark met veel bloed en verhalen die je maag doen keren. Ik blijf me afvragen tot welk publiek de Dungeons zich richten. Met kinderen kan je er niet naartoe, veel te eng. Voor volwassenen veel te stom, al moet ik toegeven dat het wel leuk was eventjes het spelletje als ‘Belgian witch caught wondering around naked in de woods’ mee te spelen. Maar globaal gezien, stom. Toen ook nog eens de bootjes bleken geblokkeerd te zitten, was de al in weinige hoeveelheid aanwezige magie helemaal weg te zijn.

  1. Een wandeling over de Millennium Bridge.

Waar de London Eye, voor mij toch, een absolute millennium London troef is, kon de millennium bridge mij niet bekoren. De brug heeft nochtans een leuke historie. The Wobbly Bridge zoals ze ook wordt genoemd heeft niet alleen een fortuin gekost, 18,2 miljoen pond maar moest drie dagen na zijn opening alweer gesloten worden omdat hij de beef had. Nu, een wandeling die we wel kunnen aanraden is die op weg naar de brug. Mijn dames gezelschap en ik wilde eens binnenspringen in Tate Modern, aan de brug gelegen. Vertrekkende vanuit ons metrostation Kings Cross bleek de dichtstbijzijnde halte zonder overstappen nabij Tate de buurt rond Bank-Monument te zijn. onze wandeling leidde van Monument naar Tate ons over de London Bridge, langs Southwark Cathedral en stelde ons plotseling oog in oog met de Golden Hinde, een zeilschip uit 1577. Een gezellig pier  met pubs – waar we geen tijd voor hadden, snif, snif – bracht ons verder voor Shakespeare’s Globe Theatre naar Tate. Absoluut een omgeving om naar terug te keren. Tate zelf was, voor een niet-kunstkenner zoals ik, vreemd natuurlijk. We bezochten de gratis tentoonstelling van Jill Magid wiens secrecy ik wel kon pruimen. En ik kreeg ook immense sympathie voor de Japanse Annlee, het tot leven gebrachte vriendinnetje van Pierre Huyghe en Philippe Parreno. Kunst werkt, niet op zich, maar het werkt en als het werkt, kan ik er intens van genieten.

  1. Harrods

Harrods, je moet het gezien hebben, één keer. Efkes, aanraken en weer afstand nemen. Remember. Want doorsneegirls als wij hebben er niets aan, niets. Laarzen van 7000 pond kan ik me evenmin veroorloven als een appartement in de Finis Terrae. En op de een of andere manier, voelde ik in mij, te lang in Harrods lopende, toch een vorm van zouteziekte zoals ik dat altijd noem, opkomen, de behoefte naar onbetaalbare brol. Een andere man, een ander leven, mijmerde een van mijn vriendinnetjes mee met mij, alhoewel we alletwee weten dat dat ons geen sikkepit gelukkiger zou maken. Voorbijlopen dus die Harrods.

  1. Logeren in de Holiday Inn

Ik ben een moeilijk mens op hotel. Dat is geen geheim. Nu heb ik eerlijk gezegd bij geen enkel van mijn London-bezoeken al in een deftig hotel geslapen. Alhoewel ik een hele grote fan ben van authentieke familiehotels met faciliteiten à la Pavillon bij ons (wink), ben ik in London altijd in ketenhotels beland. De eerste keer in een IBIS, omdat ik toen voor IBIS werkte en er gratis kamers of gunsttarieven kreeg, vorige keer een Holiday Inn omdat zij familiekamers hadden. Nu ook weer een Holiday omdat zij prijs-kwalititeit-ligging-beschikbaarheid voor ons gepast waren. Maar holiday inn, pff, dat zijn vier sterren die geen sterren zijn. Zij voldoen wel aan alle technische vereisten, haardroger in de kamer, badschuim en andere niet-belangrijke tirelantijntjes aanwezig maar zijn voor de rest zijn de holidays super basic, sober, koel, duur, zowel duur in de bar, als duur voor de service, 3,5 pond aub voor een duik in het zwembad, en ’t personeel was ook niet vet. Wie ik wel een verblijf in de Holiday Inn Kings Cross kan aanraden, is mijn vrijgezelle vriendinnen. Tijdens de week zit het er namelijk vol businessmannen op ‘vergadering’. Eenzame zielen in de bar. Gelukkig was ik niet eenzaam in London.

I had all my friends with me. Bedankt voor de company Els, Caroline en Karolien.

 

Advertenties

Eén reactie op “London

  1. Pingback: Een beetje London talk | christel 'de kriebel' bedert

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op 26 oktober 2012 door in Kriebelervaringen.
%d bloggers liken dit: