dekriebelopreis

de travel reis blog van Christel 'De Kriebel' Bedert

Amsterdam op twee maanden van de grote feesten

Kriebel was in Amsterdam

Kan je geloven dat ondergetekende, nog geen 8 km van de Nederlandse grens wonende, op haar bijna 43ste nog nooit in Amsterdam was geweest? Wel al London, Parijs, New York, Praag, Barcelona, Venetië…had gezien maar nog nooit Amsterdam? Unbelieveble! ’t Was time to change dus. En vermits sportkamp van de Kleine Braven kwam op een moment dat het nog te vroeg was om te sleurhutreizen, heb ik Braven bij de hand genomen, dochter het bij vriendinneke gedropt, en weg waren wij.
*Alhoewel, ‘wegwarenwij’, in tijden van Fyra perikelen was dat geen vanzelfsprekendheid. De wagen was voor ons niet echt een optie (met een auto in een citycenter ben je niets en parking is bovendien zeer duur), het is dan maar de Thalys geworden. Duur maar o zo gemakkelijk en stipt, mannekes. Op heel de lijn Knokke-Heist-Amsterdam en terug, geen seconde vertraging gehad.
*Het hotel. Dat had ik laten kiezen door het reisbureau. (Internetboeking kon ook maar ik ben gemakzuchtig en stimuleer ook nog eens graag de lokale economie.) Ik had instructies gegeven: centraal gelegen, rustig, familiaal, drie sterren plus. En vooral geen ketenhotel. Wegens zelf vijf jaar in de hotellerie gewerkt nogal ‘moeilijk’ als het op hotels aankomt. Het bureau koos voor mij Hotel Robertramon waarmee het voldeed aan al mijn gesteld eisen. Ligging nabij het Vondelpark, uiterst vriendelijk onthaal, zéér netjes. Onze kamer was bij aankomst rond 11u zelfs al beschikbaar. Maar het blijft een stadshotel natuurlijk. Zeer kleine kamers. Tapijt overal. Miniatuurteeveetje. Een douchegordijn. (Ik hou niet van douchegordijnen.) Kleine kast. Proper ontbijt maar niet whaw. Drie sterren maar zeker geen plus. Basic eigenlijk. Zal in de toekomst nog een paar extra’s aan mijn verlanglijst toevoegen, zoals bijvoorbeeld een bar in het hotel. Niet dat ik mij wil bezatten voor het slapengaan. (Daar is elders in Amsterdam genoeg gelegenheid voor.) maar als sleurhutreiziger is de leefruimte in een hotelkamer mij gewoon te beperkt. Ander nadeel van hotelreizen is dat je de godganse dag overal op zoek moet gaan naar eten en drinken buitenshuis. Soit. Laat ons zeggen dat bij een citytrip op hotel gaan het noodzakelijke kwaad is. Dat het een goed hotel was maar dat ik het niet met stip zal aanraden. Maar ook dat ik superlekker heb geslapen. En dat iedereen er supervriendelijk was: uitgebreide uitleg over de stad gekregen bij aankomst, en toen het lichtjes regende de laatste dag, wou men mij zelfs nog een paraplu uitlenen. Iets wat ik vriendelijk heb geweigerd. Ik vind paraplu’s nogal moorddadige instrumenten.
*Intern vervoer. Ik had mij al ietwat voorbereid. Ik had mij geïnformeerd (mijn gemakzucht is nooit van lange duur) en ontdekt dat je verplaatsen in Amsterdam supèrmakkelijk is met de tram. De metro is er eerder voor buitencentrum verplaatsingen. Tram 2 en 5 brachten mij tot dicht bij het hotel, zo had ik ergens gelezen. Het ticketsysteem is bovendien uiterst eenvoudig. 2,80 euro voor een uur of 7,50 euro voor 24uur. Met onze 24-uren tickets konden wij de hele dag door van hot naar her rijden. Makkelijker kan niet. Tram heeft bijkomend voordeel dat je bij het doorkruisen meteen de hele stad hebt gezien.
***
Dit gezegd zijnde. Wat doen een mens als je voor de eerste keer in Amsterdam komt? Het aanbod aan musea is overweldigend. Het zicht op ‘water’ ook. (Grachten bij de vleet.) Winkels meer dan genoeg. Wijken. Ruim aantal. Soit. Dus gedaan wat ik geleerd heb te doen bij elk stadsbezoek: rondgezworven door de straten. Met als doelstelling ergens iets te eten. (Het was ondertussen bijna middag.) Drendelend van ons Vondelpark naar het Leidseplein kwamen wij enkele niet echt fris uitziende zaken tegen. Even verderop de verrassing van de dag: Abercrombie (hoek Keizersgracht). Ik heb daar een folie gedaan. Een T-shirt voor de thuisblijvende dochter gekocht wat mij bij thuiskomst meteen de beste mama van de hele wereld maakte, en een voor mezelf. Een beloning voor mijn min tien kilo waar ik hard voor heb gewerkt. (Ik weet dat ik te oud ben voor A&F maar …gun me de illusie.) Nog verder verderop de Bloemenmarkt ontdekt. Zalig echt Hollands. Marktkraamrijen vol bloemen en bloembollen aan de ene zijde en winkels met kaasbollen aan de andere zijde. Hier hebben we de laatste dag nutteloze cadeautjes gekocht voor ons en de anderen: tulpen voor in de tuin, kaas met mosterd om uit te delen en kruidenplanten. Verder slenterend plots het Rembrandtplein ontdekt. Op de hoek met de Bakkerstraat lichte lunch gegeten in een van Grand Cafés die Amsterdam rijk is, Grand Café l’Opéra. Mooi, proper, licht. Bitterballen en een waldkornbol met geitenkaas en honing gegeten. Nederland is Frankrijk niet maar ’t was lekker. Later tijdens ons verblijf aan de overkant van het plein ook nog eens Starbucks binnen gestapt. Ik ben niet echt voor ketendingen. Maar die Starbucks in Amsterdam is echt mooi. Heerlijk internationaal van sfeer. En…Braven had nog nooit een Starbucks gedronken. Ik vond dat dat een van de dingen was die hij een keer gedaan moest hebben. Als ‘part of the experience’ of ‘part of the citytrip’. Mijn favoriet is koffie latté met hazelnut. En na een paar keer proberen op verschillende locaties, ben ik er eindelijk in geslaagd eens deftig een koffie te bestellen in Starbucks. Zou er net zoals de rest van het salon zowat de hele namiddag met mijn laptopje kunnen gezeten hebben. Zalige sfeer die stadsfeer. Wat mis ik dat soms hier in Knokke aan zee.
* Zo, zo. Na wat ronddrentelen en doen, vonden wij het hoog tij om de rosse buurt eens te gaan verkennen. Want zeg nu zelf. Een mens heeft Amsterdam toch niet gezien als je geen rode lichtjes hebt gezien? Van het Rembrandtplein naar de Red Light district was het niet moeilijk. Noordwaarts het water volgen, voorbij een van de universiteitshuizen, en daar waren de eerste etalages al. Kleine smalle etalages met kleine smalle bedjes waarin een allegaartje van triest uitziende vrouwen die in een stukje bikini gehuld seks verkopen. Zeer magere en zeer dikke vrouwen, maar vooral zeer jonge. Zeer jonge. Zoals vaak in dergelijke omgeving was ook hier in A’dam het rode licht eerder een stoplicht voor mijn libido dan de kleur van passie en vuur. Net vandaag las ik in de krant iets over seksshops in België. Dat Nederland nog niet klaar was voor vrouwvriendelijke sekswinkels en inderdaad, ik moet de gazet voor een keer gelijk geven. Ik heb veel in de aanbieding gezien in Amsterdam, maar heel weinig rodelichtjeswinkels waar ik ongegeneerd of vrijgevochten zou durven binnen wandelen. Had het mij anders voorgesteld. Wat ik wel fijn vond is dat je op twee huizen van een etalage plots een volgestampt klassenrestaurant ziet. Contrasten. Heerlijk. Stadsleven. Heerlijk. (Ah ja…ter vervollediging ook nog zeggen dat we het sexmuseum hebben bezocht. Grappig. Heel veel Marilyn Monroe en pornografische foto’s van einde de jaren 1800 tijdens de welke scheren duidelijk nog niet in was. Bestraffing duidelijk wel al. Helaas. Wordt onder het mom van ‘spel’ in realiteit heel veel niet gespeeld. Pijnlijk. En terug voor mij, een stoplicht.)
*Dit gezegd zijnde. De tram genomen richting hotel. Where else? Nog even binnen gewandeld vlakbij in het Rijksmuseum. Ten tijde van ons bezoek, net zoals de rest van Amsterdam, in volle renovatie. April wordt hot in A’dam en men is er in volle voorbereiding. Een aantal meesterwerken van Rembrandt bewonderd. De Nachtwacht gezien. Zoals altijd als ik mij op zo’n locaties bevind, begin ik te dromen van een kunstmuseum in ons Knokke-Heist. Zou daar geen plaats voor zijn in dat gigantische toekomstige casino van ons? De toekomstmogelijkheden die dit zou bieden. Ons boerengatje aan zee heeft zoveel mogelijkheden…Stadsleven mixen met zeeleven. Een beetje zoals Barcelona. Zou toch de max zijn hier bij ons? Ach…
*En dus ging de dag verder. Tot het tijd was om te eten. Een zware beproeving zou dit worden. Vermits wij ons in een stad bevonden. In een land genaamd Nederland. En Nederland ‘iets’ heeft met India en wij al lang geen Chinees meer gegeten hadden (u volge nog ons hersenkronkels…?). Om een lang verhaal kort te maken. Wij hadden zin in Indisch. Nu. Many Indiërs in Amsterdam there are. Maar allen bijna leeg. Februari is kalm in Amsterdam. En er is ook ietwat crisis. Braven en ik hebben de fout gemaakt een lege Indiër binnen te stappen. Als u dus ooit eens slecht wil eten en er veel te veel voor wilt betalen, dan gaat u restaurant Maurya ‘An Indian Cuisine’ binnen. Het is de eerste keer in mijn leven dat ik een chicken nugget heb gegeten met een slechte saus erover en onder het mom van internationaal eten er een fortuin voor heb betaald. Walgelijk.
*Gelukkig hebben wij de volgende dag een andere ontdekking gedaan. Momo. Je moet weten. Na ons debacle met het Indisch restaurant op dag 1 waren Braven en ik doordrenkt van bevestigde vooroordelen over Nederland en eten en hyper slecht eten. Een slechtere reclame voor een stad kan een mens niet hebben. Dag 2 hadden wij ons voorgenomen dicht bij het hotel te eten. Ik had in een boekje op de hotelkamer een cocktailbar zien staan. Die bij nader inzicht verdwenen was. Het gebouw stond te huur. Maar rechtover de niet-bestaande cocktailbar was een restaurant die bomvol zat. Kan niet slecht zijn. Dachten we. En terecht. Eerlijk waar. Ik kan niet zeggen dat ik denk ik prijs-kwaliteit ooit al beter gegeten heb dan in Momo. Ik kan niet beschrijven hoe lekker het was. Ik kan wel iets zeggen. Dank zij ‘de job’ zoals ik het vaak omschrijf, heb ik al verscheidene keren de kans gekregen om in heerlijke restaurants te eten, waaronder enkele sterrenresto’s, iets wat ik telkens apprecieer, maar bijna telkens ook heb ik te weinig gegeten. Ik vind het keer op keer zonde dat de chef voor mij iets ultralekkers maakt waar ik dan net eens aan mag likken waarna ik euforisch moet kraaien hoe heerlijk het is maar met een lege maag achter blijf. Wel, van de fusion keuken van Momo ben ik niet met een lege maag euforische achter gebleven, waarmee ik wil zeggen. Ik heb gegeten. Maar meer. Ik heb …ik kan het niet beschrijven. Het was heerlijk. Na Momo nog een uitwuivertje gedronken in het Hard Rock Café. Sterker dan mezelf. Ik hou niet van ketens maar ik kan er niet wegblijven. En het geeft me altijd zo’n internationaal gevoel. Mijn eerste bezoek aan een Hard Rock Café dateert van 1992. In Boston. Makes me feel young again. Wist je dat naast de Hard Rock in Amsterdam er een Comedy Café is waar je op maandag en dinsdag gewoon kan aan tryouten en de beste mogen dan op woensdag terug komen om te spelen? Super hé. Wij waren daar op woensdag. Er zat geen kat. Er was ook niemand aan het spelen. Maar in het hoogseizoen moet dat daar de max zijn. Kriebeltje, Kriebeltje…
*Brengt mij terug naar dag 2. Ik geraak zowaar bijna uitgeschreven. Dag 2. Geshopt. In de Magna Plaza. Ik heb een nieuwe jeans. Skinny! En nieuwe schoenen voor mijn Blue&White party. Niet in de Bijenkorf geshopt though. Even doorgewandeld maar veel te duur. Ook in de winkelstraten rondgelopen. Heer hard genoten van de Negen Straatjes. Waar we niets hebben gekocht (70 euro voor een decoratieve slee…belachelijk gewoon) maar zo erg veel hebben genoten van de sfeer. En van de appeltaart in De Hoek. We bevonden ons plots terug in een ander Amsterdam waar vader achter den toog, moeder in de keuken en dochter in de bediening ons het gevoel gaven tussen de mensen in Amsterdam te zitten. Carreaux napjes op tafel. Sfeervol. Misschien dat ik dag2 hier later nog wat aanvul maar voor de moment this is it. Neen toch niet, dat moet ik nog vertellen: toen wij dag2 wakker werden had het zowaar gesneeuwd. Er lag een paar centimeters laagjes wit op de ondergrond vier verdiepingen lager. Tegelijk stralend blauwe lucht. Wat ons deed besluiten een voormiddagwandeling te doen in het Vondelpark. Prachtige beelden. Aan de babbel geraakt met een honduitlatende mevrouw die ons vertelde dat de parkieten (eerst waren ze met 2, nu met 60) alle mussen hadden verjaagd, en dat de Amsterdammers vriendelijk waren omdat het crisis is en ze zo blij zijn met ons bezoek en dat de opkuis van de stad en van het paleis ter gelegenheid van de troonsafstand van Beatrix haar handenvol belastinggeld kostte, en dat Amsterdam ook wel mindere buurten kent maar dat dat je zoiets wel in elke stad vindt, niet? Juist…

*Dag3. De laatste dag is altijd ambetant maar wij hebben deze super ingevuld. De Hermitage bezocht. Kriebel wou de Zonnebloemen van Van Gogh (zijn eigen museum tijdelijk dicht wegen renovatie) zien maar raakte vooral geraakt door zijn finale werk met de kraaien over de velden en kreeg heel veel zin om terug naar St. Rémy te gaan. Vreemd hoe je door een schilderij een mens kan voelen. Uiteindelijk waren Braven en ik twee uur te vroeg terug aan het station. Het is onze aard om altijd en overal te vroeg te komen behalve als we te laat zijn. We zijn dan maar de boot in gesprongen en hebben nog een toeristische rondvaart van een uur gedaan waarin we een deel van de haven te zien kregen, grachten, bruggen, architectuur,…Het rondde perfect ons stadsbezoek af.
*Later op de avond. De Thalys vertrekt richting Parijs. Het koppeltje achter ons ontkurkt een flesje cava. Ik ben jaloers. Want. Wij moeten er af op de tussenstop in Brussel.

Dubbelklik op de koffie voor de volledige fotoreeks:

DSC_0099

Enkele facts&figures:

Treinticket Knokke-Brussel: 16,40 euro ENKEL! Iemand had ‘vergeten’ tickets te regelen vertrekkende vanuit elk Belgisch station.

Rijksmuseum ‘The Masterpieces’ : ingang 10 euro. Acceptable.

Hard Rock Cafe – Max Euweplein 59-61: prijs voor een glaasje prosecco: 8,10 euro. Effe slikken…Ter vergelijking. In Grand Café l’Opera was dat 7,80 euro

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 15 februari 2013 door in Nederland en getagd als , .
%d bloggers liken dit: