dekriebelopreis

de travel reis blog van Christel 'De Kriebel' Bedert

Deal, Sandwich, Rye, Hastings & Canterburry en den overtocht van Dover naar Calais

Mijn affectie voor the Britisch people stamt uit de jaren stillekens toen ik de receptie bemande in het Ibis hotel in Brugge en er dagelijks overspoeld werd door bussen Engelsen op bezoek in Ieper en Brugge zelf ook natuurlijk. Mijn affectie ging redelijk ver. Ik werd er op een bepaald moment tot over mijn oren verliefd op een van de gidsen die die bussen begeleidde maar zoals dat ging met oorverliefdheid in die tijd, duurde dat verhaal niet al te lang. De Engelse bezoekers van het hotel waren altijd voornaam en vriendelijk, kwamen hun pintjes zelf halen aan de bar, waren wel een beetje moeilijk soms. Ik die zo mooi had leren tappen, mocht hen vooral geen bier met schuim geven want dan voelden ze zich bedrogen en elke dag opnieuw haastten ze zich terug van hun daguitstap om tijdig nog een voorraad schuimloze te bestellen voor het verloop van de happy hour. Sommige stonden vol tatoes en droegen grote gouden ringen. Allemaal waren elke keer opnieuw verbolgen dat er geen tea&coffee making facilities in de kamer waren en de kamers waren elke keer opnieuw, zo vertelde mij de housekeeping ploeg, overgoten van de talk poeder. De wildse speculaties deden de ronde over wat die ladies en gents toch met die poeder in hun kamer uitstaken. Uit die tijd stamt mijn eerste van een nog altijd groeiende reeks bezoeken aan London. Mijn eerste kasteel, Leeds, zag ik op een daguitstap met het werk. Een alternatief voor de jaarlijkse souper. Superinitiatief vond ik het. Na mijn afscheid van de hotellerie, volgde een stilte in de relatie tussen me, myself & England, London niet meegerekend. Het was pas toen ik mijn eerste uitnodiging voor een persreis naar het eiland kreeg dat ik er terugkeerde – je leest er hier over op andere locaties van deze blog – en er iets moois verder bloeide tussen de andere kant van het kanaal en ik. De Engelse zijn nochtans ‘koentekroafs’ ofte ‘tegentjok’. Ze rijden aan de verkeerde kant van de weg, zetten koud en warm water aan de andere kant van de lavabo, ze eten ’s morgens middageten en ’s middags cake, houden hardnekkig vast aan hun pond en aan hun kolonies. En, ik vind eigenlijk niets lekker aan scones met clotted cream en jelly maar ik eet het graag.  Waar het op neer komt, wie ze ook zijn en wat ze ook doen, die English, ze brengen een smile on my face. Affectie. ’t Is daarom dat ik deze week, toen de kids op paardenkamp waren in Torhout en Braven en ik een paar dagen voor ons alleen hadden, ik met hem naar Engeland wou. Dichtbij en zonder sleurhut. Want alhoewel hij met de triatlonploeg al wel eens naar Brighton was geweest, had hij nog nooit zelf aan de andere kant van de weg gereden. Voor ik hem de rit naar Schotland wou aandoen (on top of mijn verlanglijstje), hebben we het bij Kent en East Sussex gehouden. Met als leidraad 100x Zuidoost-Engeland van Dirk Musschoot, en met als vervoermiddel een schoon schip van P&O. En onze x-trail.

Dit ter inleiding. Nu over de reis.

Er zit iets heel ergs belerend in mij, want of hij nu wou of niet. Braven zou een Engelse tuin bezoeken. Walmer Castle in Deal heeft er een prachtige. Maar omdat ik daar in april al was geweest, werd het Sandwich, ons aangeraden én door het boekje én door de Libelle. We hebben wel in Deal geslapen. Ietsje te veel betaald daar in the Royal Hotel (voor een kamer niet echt heel grondig was gepoetst) maar het was dan ook een onvergetelijke ervaring om een bad te hebben met zicht op zee en English te ontbijten op ons privé-terras. We hebben er apero gedronken op een ander terras ook en zeer lekker gegeten in het award winning restaurant Dunkerleys op de plaatselijke zeedijk aldaar. Mij moeten ze niet zeggen dat je niet lekker kan eten in Engeland, het was prijs-kwaliteit top daar, een aanrader. In Deal hebben we trouwens een voor ons nieuw fenomeen ontdekt, dat van de strandhaven. Vissersboten liggen er niet in een haventje maar worden er na de vaart met een tractor op het strand getrokken.  Later, als ik het over Hastings zal hebben, meer daarover.

De ochtend na het heerlijke ontbijt, trokken Braven en ik een beetje verder, tien kilometer, naar Sandwich… Tuin bezocht. Plantjes gekocht voor in onze eigen tuin. De garden-art mix bewonderd. En ons laten verleiden door de mevrouw aan het onthaal die ons beloofde dat ze hier de beste cake van Engeland hadden.  Braven bestelde in The Salutation Tea Room de Citrus Sponge, ikke de coffee&walnut cake. Geproefd en waar bevonden. We voelden ons lord en lady from the house. Geen Bucket maar Bouquet in de Secret Gardens of Sandwich.

DSC_0076 DSC_0086 DSC_0087 DSC_0093

Dag 2 de auto genomen en naar Rye gereden. Voor een wandeling door het stadscentrum. Tip 55 uit het Musschoot boekje. Het meest authentieke stadje van Engeland. Maar druk had hij gewaarschuwd. En idd. Schoon stadje Rye maar we zijn er niet lang gebleven Braven en ik. Te claustrofobisch. Het is klein en gezellig dat wel maar ook smal en omringd door een drukke autobaan. En zeer duur. De b&b’s en hotels die al plaats hadden vroegen ons een bedrag ver boven de 100 pond. Voor die prijs had ik daar eventjes wat ruimte te kort.

DSC_0127

Terug den auto in dus, en op zoek naar wat meer lucht naar Hastings. Jawadde. Hebben wij daar gezocht naar slaapgelegenheid. De gezellig b&b’s volboekt. We zijn uiteindelijk beland in een gigantisch groot stokoud hotel, The Chatsworth Hotel, boordevol bejaarden en een paar Hollanders die met twee meer lawaai veroorzaakten dan alle anderen samen, zo kennen we hen. Maar het hotel was proper, de, denk ik Indische staff zeer vriendelijk, en vergeleken met de prijzen die eerder die dag rond ons hoofd hadden geknald, niet duur.

Hastings gaf ons een heel dubbel gevoel. Aan de ene kant vergane glorie met als hoogtepunt de afgebrande pier,

(men vergeve mij mijn schuine horizon)

DSC_0155

mooi in al zijn tristesse een stille getuige van het Hastings dat is geweest. Vandaag zijn er rijenlange vieze fish&chips bars en meer lunaparken dan voor een kuststadje goed is. Waarom dan gaf mijn boekje wel vier places to visit in Hastings aan? Vier antwoorden, the Stade, de Fishermen’s Museum, Jerwood Galley en de liften naar de toppen van de kliffen. The Stade is de vissershaven op het kiezelstrand (met viswinkeltjes die nog geen last hebben gehad van hygiëne inspectie), het museum (ik word altijd emo in visserijmusea, dat was daar niet anders) werd gebouwd in een visserskerk op het strand, de galerij is een investering in kunst door een mecenas die zo een hele stad nieuw leven heeft gegeven (wanneer krijgen wij in Knokke-Heist eens zulkeen over de vloer?) en de liften geven mooie uitzichten over natuurelementen.

DSC_0170 DSC_0172 DSC_0182 DSC_0188 DSC_0199

Zoals den Braven zei, om nog eens naar terug te keren.

Na Hastings zijn we, een beetje tegen mijn gedacht naar Canterbury gereden. Ik had geen zin in een stad. En ik had geen super-beeld van de stad in mijn hoofd. Ten onrechte. Canterbury heeft ons bekoord van het eerste moment. Een ruimte gezellige stad met meer dan één ultralekker restaurant. (Wij proefden Cafe du Soleil in Pound Lane aan de oever van de river Stour en Deeson’s British Restaurant. Ik peins zowat het beste van ’t stad en  een stuk, een groot stuk beterkoop dan de betere van Knokke-Heist.) Een schone kathedraal uiteraard, kippenvel toen we tijdens de gezangen binnen wandelden, geen foto’s echter, niet toegestaan wegen copyright op heel de omgeving daar. Met dank aan de toeristische dienst een charming b&b gevonden in de Tudor House, stokstokoud, 500 jaar maar proper, niet duur en zeer gastvrije charmante gastheer en dame uit Iran. Ergens halfweg High Street hebben we de meest toeristische daad der toeristische daden gesteld, een boottochtje over de Canterburysche binnenwateren, de Canterbury Historic River Tour, 8 pond en een half. Niet duur, mooi en de ultraBritishgrappige studentengids zorgde voor plezante en interessante vertellingsjes. Eentje ervan ging over het Marlowe Theatre. Net zoals de Jerwood Gallery in Hastings een ultramodern gebouw dat bij inplanting op zijn klassieke locatie een hoop tegenkanting kreeg en tegelijk een hoop voorstanders en daarmee leven in de historie blies. Doet me denken aan ons Casino in Knokke-Heist. Eén gebouw kan een stad veranderen. Eén gebouw kan toekomst brengen aan nostalgie. Het kan. Het is al meermaals ter wereld bewezen. Dit terzijde…

Na Canterbury op weg naar huis hebben we nog Dover Castle en Operation Dynamo bezocht, voor de tweede keer al in mijn geval. Helaas voor de foto’s op de tower hing er mist daar boven op de kliffen. Maar die was helemaal weg toen we de boot op mochten richting thuis, en zie…voor ons terugreis leken het Braven en ik op de Spirit of Britain wel alsof we op de loveboat waren beland. Laat ons zeggen dat de foto’s hier genoeg zeggen…

DSC_0304 DSC_0319 DSC_0324 DSC_0330 DSC_0337 DSC_0357

Lees meer England op

http://www.poferries.be

http://www.visitbritain.com

http://www.visitkent.co.uk

Bekijk meer Kriebelfoto’s op

http://www.flickr.com/photos/65529818@N02/sets/72157635102683203/

(let op, kleine herinnering,…alles auteursrechtelijk beschermd, geen copy of download zonder voorafgaandelijke schriftelijke toestemming)

Advertenties

3 reacties op “Deal, Sandwich, Rye, Hastings & Canterburry en den overtocht van Dover naar Calais

  1. Pingback: Kriebel en haar liefde voor de andere kant… | christel 'de kriebel' bedert

  2. Pingback: NAAR ENGELAND VOOR EEN GEZONDE DOSIS ROMANTIEK! | dekriebelopreis

  3. Pingback: Lekker eten in Kent | dekriebelopreis

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 18 augustus 2013 door in Engeland/Verenigd Koninkrijk en getagd als , , , .
%d bloggers liken dit: