dekriebelopreis

de travel reis blog van Christel 'De Kriebel' Bedert

Plateau de l’Aubrac: mijn ontdekking van het jaar

Ik heb mooie uitstappen mogen ondernemen het voorbije jaar 2013, sommige met de familie,  met de caravan of anders, met vrienden en ook een paar voor het werk. In opdracht van de Krant van West-Vlaanderen was ik tijdens het laatste weekend van mei 2013 te gast in Averyron-Lozere, in de regio op en rond de plateau de l’Aubrac, zo’n 800 km van thuis. Het was veruit mijn mooiste reiservaring van het jaar. Ik vond het daar heerlijk. Reportage in de Krant van West-Vlaanderen volgt nog, maar ik serveer u hier graag al een voorproevertje.

************************************************************************************

Op stap in de pays d’émotions, de plateau de l’Aubrac

Ter intro: De Franse departementen Aveyron en Lozère in de midi-Pyreneeën zijn door hun overweldigende natuur en rijke cultureel erfgoed gegeerde reisbestemmingen, maar heel gekend is de streek hier bij ons (nog) niet. Dus gingen we er op verkenning en namen als centraal punt Aubrac, een grensgebied van Aveyron en Lozère.

Aubrac zelf is een klein dorpje met amper twaalf inwoners in een streek die door onze gids  Gonzalo Diaz wordt omschreven als een ‘un pays de paix et serenité’. Maar elk jaar in de periode rond 25 mei  krijgt het tienduizenden bezoekers over de vloer. Reden ? De Transhumance.

“Eind mei is een periode,” vertelt Gonzalo Diaz, “waarin mens en dier onrustig worden.  Ze reageren op de lokroep van de bergen. Het is de periode waarin Les Vaches de l’Aubrac, de typisch bruine koeien van l’Aubrac worden opgetuigd en door de boeren en hun families van uit de verschillende boerderijen in de streek in kudde naar hoger gelegen graasgebieden worden geleid. Vandaar ook de naam Transhumance, vrij gevormd naar het Latijnse trans humus , over grond.  De vaches verhuizen naar de  bergweides waar in de zomer voedzame kwaliteitsgrassen groeien, terwijl op de lager gelegen weide het hooi wordt geoogst die hun wintervoedsel zal worden. Aubrac ligt op het kruispunt van hun kilometerslange tocht, het is het centrum van de festiviteiten waar van heide en verre naartoe wordt gereisd om mee te vieren.”

De Transhumance start al vroeg  in de morgen. Het is pas 7u30 als met onze Gonzalo aankomen in de boerderij van Serge Niel, veeteler en houder van 85 koeien.  De beesten zijn al verzameld in de stallen en boer samen met zijn gezin tuigt ze op met bloemen en kransen. Om 10 uur is het werk klaar en schuift een eerste glas wijn en een bord soep.  In de keuken wordt er gedanst en daarna gaan we op pad op, eerst wat verlegen maar na nog geen kilometer helpen we al mee een afgedwaald dier terug bij de groep jagen.

DSC00678

Voor de stier doen we toch een pas opzij, alsook voor de vrachtwagen die de jongste kalveren naar de bergweides rijdt,  waar ze zullen herenigd worden met de kudde. We ontdekken samen met medewandelaars zeldzame orchideeën die zomaar langs de kant groeien van de voormalige Romeinse heerweg. Eenmaal aangekomen in Aubrac  worden we opgewacht door horden bussen en campers, duizenden bezoekers die de  passage van de kuddes in het dorp toejuichen.  Een man met accordeon bezingt er zijn liefde voor de bergen in ‘La Montagne’ van Jean Ferrat en we raken zowaar ontroerd.

Terwijl de kuddes verder trekken, blijven wij nog even meegenieten van de feestelijke taferelen en rondhangen op  de authentieke salon du Terroir Aubrac, de streekproducten markt. We bezoeken er het infocentrum Maison de l’Aubrac met zijn Jardin Botanique en horen er dat de Dômerie d’Aubrac zowaar opgericht is door een nobele Vlaming, Adalard. Het klimaat en de eigenheid van de plateau – wij zelf ontdekten vier seizoenen in drie dagen – inspireerden hem om ergens rond de jaren 1120 een abdij op te richten dienend voor het onthaal van ‘alle soorten mensen die daar passeren’, onder meer pelgrims op weg naar Santiago de Compostella.

Maar we blijven niet ter plaatse hangen want Gonzalo die opgroeide  in de regio en als jongeling de natuur leerde kennen toen hij een handje ging toesteken op een boerderij gerund door een natuurliefhebbende landbouwer en zijn vrouw, een voormalig zusterke, staat te popelen om ons mee te nemen op het vervolg van onze wandeltocht over het1300 meter hoog gelegen plateau .

Hij leidt ons naar het verderop gelegen Marchastel voor een wandeling tussen granieten en basalten stenen en restanten van een dorp dat dateert van voor de Gallo-Romeinse tijd. Een adder kruist ons pad en we zien de gentiane in volle bloei. Uit de wortels van deze plant wordt een heerlijke likeur gedistilleerd, iets wat we ons graag laten smaken in Auberge de la Tourre, een verborgen  adresje in een klein dorpje in dit pays d’émotion. De Plateau de l’Aubrac. Wat een (h)eerlijke ontdekking.

apero in nasbinals

*************************************************************************************

Aligot!

Het vlees van de vache de l’Aubrac is smaakvol en wereldvermaard

Maison Brouzes Favier (2)

maar is niet compleet als je die niet hebt laten vergezellen van een gezonde portie aligot. Het aardappel-kaas gerecht , de culinaire specialiteit uit L’Aubrac, is een plat d’amitié, een gerecht dat samen met vrienden op feestelijke gelegenheden wordt geschept, al dan niet vergezeld van een glaasje Marsillac. “Meng een puree van 1  kilogram aardappelen met en 250g crème fraîche de l’Aubrac, kruiden peper, zout, look  en nootmuskaat en voeg op het einde 400g sneden Tome Fraîche de l’Aubrac toe en laat ze smelten op het vuur, niet te lang echter, zodat de draad mooi elastisch blijft.” Al tijdens onze eerste stappen in de regio, in het restaurant met zicht op termac op de vlieghaven van Rodez, geeft persattaché van Toerisme Aveyron Jackie Bru ons meteen haar recept geeft voor haar  aligot. In vervlogen tijden werd het hoofdingrediënt, de kaas, gemaakt in burons, berghutten. Door hun langere bewaartijd was de bewaarkaas goed geschikt om pelgrims op weg naar Compostella te voeden.  Maar het maken ervan was – en is nog altijd – hard labeur. In de ateliers van de coöperatie Jeune Montagne à Laguiole wordt de ‘Tome au lait cru en entier’ nog op dezelfde methode bereid als 100 jaar geleden. 10l melk  geeft 1kg kaas en de kaas komt in blokken van 50kg…

* De ateliers Jeune Montagne  zijn te bezoeken, info via www.jeune-montagne-aubrac.fr

Wij proefden Aligot in…

* Le Buron du Bès in Recoules d’Aubrac, unieke locatie in een authentieke buron

* Restaurant de l’Aubrac, Maison Brouzes Favier  in de straat  met de alleszeggende naam ’Allée de L’amicale’ in Laguiole

* Restaurant La Dômerie à St-Chély d’Aubrac te midden het dorpje Aubrac

Toch nog even melden. De coöperatie Jeune Montagne werd gesticht door Monsieur Valadier, ondertussen  80 maar nog altijd een visionair, iemand aan wie de streek veel van zijn welvaart te danken heeft. Hij wordt in de streek op handen gedragen. Wij hadden een toevallige ontmoeting met hem in het gloednieuwe infocentrum van de regio met scenic view, de Maison de l’Aubrac.

Laguiole !

Zeg nooit zomaar mes tegen  de handgemaakte zakmessen Laguiole. Door een hiaat in de administratie waren de ateliers in Laguiole te laat voor een registratie van het merk waardoor er nogal wat Laguiole zakmessen ‘made in China’  op de markt zijn, maar wij brachten de enige echte mee. Ik heb nu een authenticiteitsattest,  een carte de fidelité en levenslange garantie bij coutellerie Benoit l’Artisan. Om te koesteren ! www.laguiole-benoit.com

Wolven voor de Kids!

Tip voor de kinderen én hun ouders : bezoek het Parc des Loups de Gévaudan in Saint-Lucie en Lozère. Het park gesticht in 1985 toont wolven in semi-vrijheid. Meer dan 100 leven er , Siberische, Canadese en Mongoolse wolven. Gelinkt aan het park is er een wetenschappelijk observatie centrum, niet voor het publiek toegankelijk, dedicated to wildlife. De wolven zijn afkomstig van dierentuinen die ze niet meer konden houden, ze zijn er geboren of opgevangen via het Brigitte Bardot Foundation. Het hoofd van de dierenverzorgers kan huilen als een wolf. Terwijl zijn kreet over de vallei galmt, vliegt een arend vliegt over, en uit de bossen komt een meute wolven te voorschijn. Hij kent ze allemaal, de oudste van de bende, de jongste, de leider en de deugniet. De moeder die haar jongen voor ons verbergt, vraagt hij om ons haar bébés te showen.  Een mens zou het park bezoeken alleen al om hem met zijn passie voor de wolf aan het werk te zien.  www.loupsdugevaudan.com

Dodo…

Ik had de eer en het genoegen te logeren op drie adembenemende adressen in Aveyron en Lozère.

* La Grange d’Emilie. Chambres d’hôtes. Emilie en haar man hadden een drukke job, een groot schoonmaakbedrijf, tientallen werknemers, toen ze op de dag de deur van hun zaak dichttrokken en Emilies ouderlijk huis ombouwden tot een chambres d’hotes, een oase van luxe en rust, inclusief wellnes gedeelte en keuken met streekproducten.  De  geur van de vers gebakken ontbijtpannenkoekjes met honing kriebelen nog altijd in mijn neus. www.chambrehote-emilie.com

0000326434-La grange Emilie photos Calendini 037

* Le Relais de Laguiole, een Best Western in het centrum van het stadje Laguiole. Ideaal centraal gelegen voor een bezoek aan Aubrac en Compostella. Met binnenzwembad…

* Domaine de Carriere in Marvejois, gastenhuis met vijf kamers in voormalig kasteel met excellente keuken. Het restaurant serveert een genereuze keuken met seizoensproducten in een creatief jasje. Chef en eigenaar is Ramon Carmona.

Tot slot noteer ook dit bijzonder relaxadresje: thermaal station La Chaldette waar we een dompelbad en rugmassage kregen met zicht op koe. Op zijn minst gezegd ook een bijzondere ervaring. www.lachaldette.com

Essentieel…

Toeristische dienst Aveyron: http://www.tourisme-aveyron.com

Toeristische dienst Lozère: http://www.lozeretourisme.com

Gegidste wandelingen: Gonzalo Diaz, aubrac.rand@wanadoo.fr

We vlogen met Ryanair vanuit Brussel Charleroi op de luchthaven van Rodez, provinciehoofdstad van Aveyron.  http://www.ryanair.com

De afstand van Rodez naar Auvrac bedraagt 50km.

Ter situering, Aubrac ligt op 880 km van Brugge en op 200 km van Montpellier

Special Thanks to het organiserende www.glenaki.com en mijn heel fijn reisgezelschap.

En nog even ter vervollediging…op onze driedaagse in de stukje van de midi-Pyreneeën, kregen we – schreef ik hogerop – vier seizoenen te zien, maar hier toch nog even benadrukken dan sneeuw in mei ook daar zeer uitzonderlijk is. Laat u dus niet ontmoedigen. Normaliter mooi weer in mei, maar tijdens de wintermaanden kan je er wel lekker skiën of sneeuwwandelen, uiteraard o.l.v. Gonzalo.

Trouwens, foto’s genomen op weg naar Laguiole, ’t was dus bergop. Onderweg sterrenrestaurant Brac voorbij gereden. (Vroeg in de morgen, ’t was nog niet open, wel een aanrader of course…)

Teksten&foto’s: copyright Christel Bedert

Deze reportage verscheen in de Krant van West-Vlaanderen op vrijdag 28 maart 2014.

Je leest het : 422_P113 KWP 27-03-2014 422 1 AUBRAC

Advertenties

2 reacties op “Plateau de l’Aubrac: mijn ontdekking van het jaar

  1. Pingback: Romantik Hotel Roadtrip door de bergen – deel 3 | dekriebelopreis

  2. Pingback: dekriebelopreis

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op 15 december 2013 door in Frankrijk.
%d bloggers liken dit: