dekriebelopreis

de travel reis blog van Christel 'De Kriebel' Bedert

Bretagne, la côte de granit rose

 

Om 5 uur de wekker. 6 am vertrekkensklaar. Twee uur later ontbijt aan de Somme. Wat verder een lunch, in het stuk geschiedenis genaamd Dinan, een beetje voorbij de Mont Saint-Michel. En een paar uur later zijn we op tijd voor den apero aan de Côte de Granit Rose…Alleen al de trip al naar  Bretagne is een reis op zich. Een vakantie in Bretagne begint meer dan  welke andere bestemming ook aan het stuur van onze X-Trail…

Bretagne is anders. De reisbestemming stond hoog op mijn verlanglijstje al sinds het moment ik voor het eerst Zout op Mijn Huid, Les Vaisseaux Du Coeur, van Benoîte Groult in mijn handen kreeg, ergens op een der beginpagina’s toen het woord Bretagne voor het eerst viel en praktisch vereenzelvigd werd met het hoofdpersonage zeeman Gauvain. Robuust en oprecht. Ik wist dat het een plaats was die ik met mijn Braven moest bezoeken. Er zijn vele jaren voorbij gegaan tussen het lezen van het boek en mijn eerste bezoek aan Bretagne . Braven en ik hebben het vele keren uitgesteld. Elke keer we onze tent inpakten, durfden we er niet mee richting Bretagne rijden, naar ze zeggen een stuk Frankrijk waar het nogal kan regenen. Het is een van onze eerste bestemmingen geweest na aankoop van ons sleurhut. Drie keer ondertussen al geweest. Nog nooit langer dan een dag ietwat regendruppels gevoeld. Vorige week op een nacht na zelfs geen. Bretagne…het is ons goed gezind, en omgekeerd.

We kozen voor de Côte de Granit Rose deze keer, een stukje kust waar 300 miljoen jaar geleden lava uit de grond spoot, versteende en door de impact van wind en zee transformeerde tot de pracht van vandaag. Onze camping, Yellow Village Le Ranolien in Ploumanac’h (Perros-Guirec), is gelegen aan het Sentier des Douaniers, een voormalig smokkelpad, dat zich langsheen de volledige Bretoense kust kronkelt en in ons gebied doorheen beschermd natuurgebied leidt.

 

 

Ik geef toe, in juli is dit pad (nog) drukker begaan dan de weg naar Compostella maar het is een weg vol gelijkgezinden. Stappers in short en wandelschoenen, rugzak aan en petje op. Natuurbelevers. Onze eerste wandeling is nog geen twee kilometer lang, maar de vele ‘uitsteeksels’ geven zoveel klimgelegenheden dat we er een halve dag over doen. Bovendien, dit is Frankrijk, achter elk hoekje en kantje schuilt een baai en een terras waar ze de meest heerlijke Bretoense pannenkoeken met suiker en zoute boter serveren. Ik ontdek een hotel – le Castel Beau Site – met zicht op zee dat trots aankondigt het hele jaar rond open te zijn en ik vraag me af of dit de locatie zal worden waar ik hét boek zal schrijven.

les sept iles (1)

De boottocht die vertrekt vanop de Plage de Trestraou, een kilometer westwaarts langs hetzelfde Sentier, brengt ons naar Les Sept Iles, gebied bij uitstek van de Jan-Van-Genten elk jaar halt houden om te broeden. Honderden, duizenden zijn er. “La nature est généreuse,” stelt onze gids tevreden vast als een honderdtal zeevogels opschrikt van een naderende vissersboot en ons zo een prachtig tafereel schenkt. Op de rotsen zien we hun nesten blinken. Le Fou de Bassan luidt hun naam in het Frans, een naam met power die past met hun look en de streek. We dobberen rond de eilanden en zien naast de zotte Jantjes nog alken en kleine pinguïnachtige, papegaaiduikers, een grijze zeehond steekt zijn kopje boven, in het wegvaren kruisen een we kleine haaiachtige…

Op het Ile de Moines, het Monnikeneiland en meteen het enige der zeven eilandjes dat toegankelijk is,  houden we even halt. De vuurtoren was er tot voor enkele jaren nog bewoond. Toen de vuurtorenwachter op pensioen ging, werd hij vervangen door permanente elektronica… Tweeëneenhalf uur later zijn we terug aan land. We nemen plaats op het terras dat ons het aantrekkelijkst lijkt. De plastiek stoelen doen ons twijfelen maar ze  blijken van comfortabel design. De keuken…de topper van deze vakantie. Restaurant, Pizzeria, Crêperie le Ker Bleu serveert mij perfect gegrilde coquilles Saint-Jacques, den Braven een visbrochette om u tegen te zeggen en de kinderen delen een kabeljauwfilet met gestoomde groenten. Flesje wijn maakt het af. De Zoon zweert bij zijn diabolo citron als hij in Frankrijk is en voor de dochter wordt zoals altijd in la douce France een karaf water bijgeplaatst. Gratis.

P1010071

 

Een derde wandelingetje vertrekkende vantuit onze camping richting de havent vanPloumanac’h brengt ons naar de Parc des Sculptures. Uit een eerste aanblik blijkt dat het graspark dringend onderhouden moet worden – de ietwat verwaarloosde aanblik staat in schril contrast met verzorgde look en feel van de streek en van zijn behuizing. Blijkt ook dat het park wordt gebruikt als hondenuitlaathoekje. Weze wat het is. Het is een monumentaal park met 19 sculpturen hoofdzakelijk vervaardigd roze graniet van de streek, tastbare kunst. En wij genieten ervan. Zoals wij keer op keer al van Bretagne hebben genoten.

 

 

Praktisch – onze toppers van het verblijf

Camping: http://www.leranolien.fr – een Yellow Village. Onze vierde al die we hebben bezocht. Het concept slaat ons zo aan dat we klantenkaart hebben besteld. Le Ranolien, een der beste die we hebben bezocht. Qua ligging – voor onze normen  – perfect, midden in de natuur en op wandelafstand van dorpjes, baaitjes, restaurantjes… Infrastructuur, ook quasi perfect. Ultraclean onderhouden stacaravan, overdekt en verwarmd openluchtzwembad, glijbanen, springkasteel, minigolf… Geen overdreven animatie, dat is voor sommige een minpunt, voor ons een pluspunt. Vriendelijkheid troef, behulpzaam. Alleen de bediening in het campingrestaurant Chez Prosper was op zijn arrogante Frans en deed zelfs bij de Dochter de neiging opborrelen om lastige klant te spelen, wat we soms ook zijn maar toen écht niet. De fout gemaakt om daar Foie Gras te bestellen ook. Zoiets moet je bewaren voor het betere restaurant. De in steenovergebakken pizza’s echter – ook om mee te nemen – zijn er, volgens de kennerssmaak van de Zoon – de beste die hij in zijn hele leven ooit al heeft gegeten.

camping le ranolien (10)

Boottocht : http://www.armor-navigation.com

Restaurants:

Le Mao, in Ploumanc’h, achter de Plage de Guérac, crêpe met beurre Bretonne…heeeeeeeeeeerlijk

http://www.kerbleu.fr – het hele jaar open – Mme et M. Philippe Le Cornet à votre service depuis 1985

Wij aten er slechts een glaasje Karikollen maar de keuken leek er ons zeer uitnodigend in http://www.hotelsaint-guirec.com.

En meer:

En ja…deze trip inspireerde mij ook tot het schrijven van een Kriebel voor Tam-Tam. Deze lees je hier.

 

 

 

 

 

Eén reactie op “Bretagne, la côte de granit rose

  1. Pingback: Zelfs in Bretagne kriebelt Kriebel voor Tam-Tam | christel 'de kriebel' bedert

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op 22 juli 2014 door in Travelweetjes.
%d bloggers liken dit: