dekriebelopreis

de travel reis blog van Christel 'De Kriebel' Bedert

Albanië verbaast DeKriebelOpReis

Het is al een tijdje dat ik mij op Facebook op geregelde tijdstippen laat verbazen door Albanië. De berichtgeving op de facebookboekpagina ‘Albanië blijft verbazen’ maakte mij van in het begin al op zijn minst gezegd meer dan een beetje nieuwsgierig. En die nieuwsgierigheid delen we natuurlijk graag met u. Onderstaande Kriebelbijdrage van Albaniëspecialist Rufin Duwel, bekend in Knokke-Heist en omstreken van Rufin’s Reisbureau, verhaalt ons over Albanië als reisbestemming. Veel leesplezier. Vergeet ook niet te klikken op de foto voor enkele mooie sfeerbeelden. Enjoy.

Het was zo wat 21 jaar geleden dat ik die kustlijn door mijn vliegtuigraampje zag verschijnen. Het gaf een dubbel gevoel. Zoiets in het midden van leuk om terug te zijn en wat zal ik hier vinden? De luchthaven was het eerste teken van grote veranderingen waar ik de volgende dagen mee te maken zou krijgen. Het kleine schuur type luchthaventje was ingeruild voor een ruim modern gebouw met veel glas en staal. Er stond een bus naast het vliegtuig te wachten. Ook een verschil met de soldaten en hun Kalasjnikovs die vroeger ons pad aflijnden om naar het luchthavengebouw te wandelen. Immigratie vlot, vriendelijk en efficiënt, de bagage was al rondjes aan het draaien, de douane leek niet echt geïnteresseerd. Zelden of nooit in een land zo snel door alle formaliteiten gewalst. De deuren gleden open en mijn zakenpartner stond netjes in het zichtveld: “Welcome to Albania.” Welkom, een woord dat ik de volgende dagen nog heel veel zou horen. In zover dat het voor mij in korte tijd bijna een synoniem werd voor Albanië. Als buitenlandse bezoeker ben je hier écht welkom. Welkom heeft hier nog de inhoud die het bij ons al lang geleden is kwijtgespeeld.

Toen ik de laatste keer Albanië verliet lag het land nog onder de Stalinistische knoet. Er reden toen in totaal 687 personenwagens rond in het hele land. Mijn eerste indruk was dat er nu evenveel per vierkante meter rondreden. Het verkeer is er chaotisch. Maar gek genoeg is er orde in die chaos te bespeuren. De verkeersregels zijn eerder suggesties. De hoofdsuggestie stelt dat er voorkeur wordt gegeven om aan de rechterkant van de weg te rijden. Maar als daar te veel putten liggen of auto’s staan geparkeerd mag je zonder probleem ook links rijden. Zolang je niet tegen iemand aanrijdt die uit de andere richting komt.

De hoofdstad Tirana doet me altijd denken aan een mix van Napels en Istanbul. Het Oosters gevoel is nooit ver weg, het Westers al evenmin. Kerktorens staan broederlijk naast de minaretten. Op zondag geeft dit aanleiding tot een kakofonische symfonie. De mollah van de Ethem Bey moskee opent de serenade met zijn roep tot het gebed. Als die bijna klaar is beginnen de klokken van de Katholieke kathedraal van SS Petrus en Paulus te luiden. In een mix waar een meester DJ jaloers op zou worden vallen de klokken van de Grieks Orthodoxe Kathedraal van de Verlosser in. En bij voorkeur laten ze alle drie horen hoe luid ze het wel kunnen. Daarna is het weer aan het verkeer om de aandacht op te eisen.

Het staat als een paal dat je in Tirana niet zal omkomen van honger en dorst. Het aantal restaurantjes en snackbars is niet te tellen. Albanezen eten graag en houden van het leven. Dat merk je als de avond valt. Het BLOK, de wijk waar vroeger de communistische bonzen woonden, is nu een uitgaansbuurt om u tegen te zeggen. Wine-bars, jazzclubs, disco’s, gezellige terrasjes vormen een bonte bende aan kleuren en licht. Het is opvallend dat de Albanese jeugd zich opkleed om op stap te gaan. Hier en daar zie je er wel een in slobber kleding, maar dat is meer uitzondering als regel.

Het Nationaal Historisch Museum geeft een mooi overzicht van de rijke geschiedenis van dit deel van de Balkan. Het Archeologisch Museum barst uit zijn voegen. Veel te veel materiaal voor zo’n kleine ruimte. Maar wie naar Albanië kwam met het idee dat ze in een soort van culturele woestenij terecht zouden komen kunnen nu al beginnen met hun opinie te wijzigen.

Albanië blijf verbazen. Een slogan die me ook door het hoofd schoot. Sedert mijn eerste bezoek, nu al weer bijna vier jaar geleden, heb ik het al tientallen keren bezocht. Ik kam systematisch het landje uit: Noord – Zuid – Oost – West. Het blijft me telkens opnieuw verrassen en verbazen. Beetje bij beetje geeft het mij zijn geheimen prijs. Leuke geheimen, aandoenlijke geheimen en ronduit imposante geheimen. Onooglijke kerkjes in dorpjes die de tijd vergat. Gebouwd tegen een helling waarlangs je anderhalf uur klimt. En dan valt je mond open van stomme verbazing. De fresco’s zijn honderden jaren oud, hun kleuren perfect bewaard en levendiger dan die van de iconen die het interieur tooien.

De geschiedenis ligt er bij wijze van spreken op straat. Authentieke stukken van de Romeinse heirwegen worden nog steeds gebruikt door landbouwers die er met paard en kar naar hun land trekken om het te bewerken. De archeologische sites van Butrint, Apollonia, Byllis beginnen nu nog maar systematisch hun schatten te lossen. Ooit gehoord van de Pyrrus overwinning? Pyrrus was de koning van Antigone, een stad die door de Romeinen met de grond gelijk werd gemaakt. Pyrus had verkeerde keuzes gemaakt. De getuigenissen van zijn fout liggen op enkele kilometers van Gjirokastra verwijderd. Gjirokastra, de stad van steen, zo genoemd naar de leistenen pannen op de daken van de huizen van de oude Ottomaanse stad. Je waant jezelf in een ander tijdperk. Gjirokastra staat met recht en reden op de lijst van UNESCO werelderfgoed. Net als Berat, deze heeft de bijnaam van de stad met de duizend vensters. Binnen de muren van de citadel die Berat overheerst staan er tientallen Byzantijnse kerken en kapellen te wachten op restauratie. De communisten hebben veel vernield om propaganda redenen. Ze wisten echter verdomd goed wat echte waarde had. Dat werd afgesloten en zijn tijdscapsules geworden.

Cultuur en geschiedenis zijn dus nooit ver weg als je doorheen deze vergeten parel van de Balkan reist. Net zo min als de ongelooflijk mooie natuur. Bijna veertig procent van het land is op een of ander manier beschermd natuurgebied. De valleien, bergen, kusten, ja het blijft verbazen. Je weet bij momenten niet waar je eerst moet kijken. De valleien van Valbona en Thethi in de Albanese Alpen behoren tot de meest ongerepte gebieden van Europa. Zeker de vallei van Thethi. De weg er naartoe is een avontuur op zich. Maar achter iedere bocht laat moeder natuur zich telkens van haar mooiste kant zien. Telkens opnieuw val je, jawel, in verbazing van zoveel ongerept natuurschoon. Gidsen nemen je mee naar uitkijkpunten waar je niet alleen van een prachtig panorama kunt genieten maar waar je adelaars kunt gadeslaan tijdens hun jacht. Zo moet de wereld er hebben uitgezien voor de mens zich ermee begon te bemoeien.

De Albanese keuken moet nog even bijbenen om een Michelin ster te bemachtigen. Het verschil is dat bij ons een bio restaurant een uitzondering is. In Albanië is het de regel. Groenten vers van het land met een smaak die we hier al lang vergeten zijn. Vis vers uit zee, niet uit het diepvries vak. Wijn waar niet mee werd geknoeid.

Toen ik Albanië in 1990 verliet leefde het gros van de bevolking in wat we het dichtste bij de hel op aarde konden noemen. 25 jaar later heeft het land zich kunnen herstellen van 50 jaar dictatuur en eenzame opsluiting. De evolutie is nog volop bezig. Er waren groeipijnen. Er zullen er wellicht nog veel volgen. Wegen worden heraangelegd. Urbanisatie fouten uit het verleden worden in de mate van het mogelijke hersteld. Het land leeft. De bevolking mag leven. Een Albanees is fier op zijn land, op zijn volk, op zijn vlag, op zijn geschiedenis en op zijn tradities. Tradities worden met zorg gekoesterd en familie is heilig. De eerste wet uit de Kanun stelt: ”Het huis behoort niet toe aan de eigenaar, maar aan God en de gasten.” Traditie is de ziel van het volk en gastvrijheid is haar ruggengraat.

Albanië houdt niet om met te verbazen. Het wordt niet voor niets het laatste geheim van Europa genoemd. Wie het land heeft bezocht komt er niet van los. Je landt er als vreemdeling. Je keert terug naar huis als een vriend.

DeKriebelOpReis - Rufins Reisbureau NV - Albanië (1)

http://www.albanieblijftverbazen.be

Klik op bovenstaande foto voor Albanië sfeerbeelden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op 8 december 2015 door in Travelweetjes.
%d bloggers liken dit: