dekriebelopreis

de travel reis blog van Christel 'De Kriebel' Bedert

Waarom DeKriebelOpReis houdt van het Bretoense zout op haar huid én van Vacansoleil.

Er gaat niets boven de geur van de dennenbomen tijdens wandeltochten op de GR34, van het geluid van een overvliegende uil terwijl je naar de nacht ligt te luisteren in je caravan, van het zicht op de schuimkoppen die zich op de Bretoense kliffen smijten tijdens een rondje met de (elektrische) fiets. Er is niets weidser dan het zicht op de menhirs van Carnac. Niets is lekkerder dan de smaak van de vers gevangen St. Jacques van Erquy gebakken in beurre salé, van pannenkoeken met Nutella uit ’t vuistje, van oesters die je koopt uit handen van de visser die ze net voor je heeft geplukt. Ik hou van de kleine mosselen die Echtgenoot op zijn kampeervuurtje met ui en peper en verder enkel de smaak van de zee voor me kookt, van de wind die het ritme van de dag bepaalt, van de landtongen en schiereilanden of zoals ze het in Bretagne zo mooi uitdrukken, les presqu’îles. Ik ben een stukje van mijn hart verloren aan Bretagne.

De reisbestemming stond hoog op mijn verlanglijstje al sinds het moment ik voor het eerst Zout op Mijn Huid, Les Vaisseaux Du Coeur, van Benoîte Groult in mijn handen kreeg, ergens op een der beginpagina’s toen het woord Bretagne voor het eerst viel en praktisch vereenzelvigd werd met het hoofdpersonage zeeman Gauvain. Robuust en oprecht. Ik wist dat het een plaats was die ik met Echtgenoot moest bezoeken. Er zijn vele jaren voorbij gegaan tussen het lezen van het boek en mijn eerste bezoek aan Bretagne. Echtgenoot en ik hebben het vele keren uitgesteld. Elke keer we onze tent inpakten, durfden we er niet mee richting Bretagne rijden, naar ze zeggen een stuk Frankrijk waar het nogal kan regenen. Het is een van onze eerste bestemmingen geweest na aankoop van ons sleurhut. Vier keer ondertussen al geweest. Nog nooit langer dan een dag ietwat regendruppels gevoeld. Vorige keer op een nacht na zelfs geen. Bretagne…het is ons goed gezind, en omgekeerd.

We hebben een vaste stek gevonden ondertussen in Bretagne. Camping Le Conguel in Quiberon. U moet weten, dertien jaar lang spenderen wij al onze korte en lange vakanties in Europa in een tent, caravan of chalet. A rato van gemiddeld iets meer dan drie campings per jaar maakt dat wij er ondertussen minstens al 40 campings hebben bezocht. Eentje steekt er met kop en schouders bovenuit. Omdat het een Vancansoleil camping is. Omdat het sanitair proper is en de staanplaatsen groot. Omdat de broodjes lekker zijn, het winkeltje een ruim voldoende aanbod heeft, de animatie op maat is, de waterpartijen spectaculair, de sfeer authentiek à la Française…maar vooral. Omdat op deze camping wij een staanplaats kregen met zicht op zee. Recht uit mijn bedje in mijn caravan de zee kunnen zien. Van vroeg ontbijt tot late apero, zicht op zee.

Deze week een subliem goede reclame in de bus gekregen. Een kaartje van Vacansoleil die ons vroeg of het in 2017 opnieuw camping Le Conguel wordt in Quiberon, of kiezen we een van hun andere topcampings? Wel … misschien dat anno het zal een andere Vancansoleil wordt. De Languedoc lonkt en camping Mar Estang in Canet-Plage staat gepland. Maar de volgende keer dat het opnieuw Quiberon wordt het Vacansoleil Le Conguel. Vanzelfsprekend. En wie weet…durven we ook eens te verleggen naar Le Ty Nadan, een vijfsterren Iris Parc (Vacansoleil partner) in Bretagne, sounds like the best of all worlds…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 25 april 2017 door in Frankrijk, Kriebelervaringen, Travelweetjes en getagd als , , , .
%d bloggers liken dit: