dekriebelopreis

de travel reis blog van Christel 'De Kriebel' Bedert

Texel, een culinaire beleving

De tijd dat een culinaire beleving in Nederland bestond uit het binnenspelen bitterballen met mosterd is definitief voorbij. Gelukkig. Onze buurregio Zeeland was al uitgegroeid tot hotspot voor foodies. Ook verder in het noorden heeft Nederland onze smaakpapillen heel wat te bieden. Het Waddeneiland Texel is niet alleen een oase van rust en natuur, maar ook een hoeder van een oprechte, natuurlijke, duurzame en verfijnde keuken.

De Reis

Ik neem de trein naar Den Helder en na een zalige boottocht – 20 minuutjes – meer ik aan op het tot de verbeelding sprekende eiland. Als eerste halte staat een kennismakingslunch in restaurant Wanbinge – genoemd naar Texels oudste dorp – op het programma. De klassieke Franse keuken van Chef de cuisine Melvin van Sambeek mag het keurmerk ‘Echt Texels Product’ dragen. Al van mijn eerste blik op de kaart wordt me duidelijk waar dit om draait : het voorgerecht ‘garnalen gevangen door de TX65 met groene appel, cocktailsaus op basis van likeur ‘Geluk’ van Wijnhuis Texel en in tempura gebakken spiering’ wordt voorafgegaan door een amuse van ‘Noordzeekrab in een bouillon gemaakt met zeewier’. Het hoofdgerecht combineert een op lage temperatuur gegaarde schenkel met de krokante zwezerik van op Texel ‘geweid’ lam met lams-morille jus. Of dit ‘op Texel geweid lam’, iets anders is dan anders, vroeg ik me af. Ik ging het uitzoeken in schapenboerderij De Waddel.

Het schaap

De Waddel, een hoeve gebouwd in 1625 in natuurgebied de Hoge Berg – slechts een uitstolpje bovenop het platte landschap maar wel dé plek waar Texel ontstond – herbergt niet minder dan 500 schapen van het bijzondere Texelse schapenras. Alle groeien ze er op onder het alziend oog van schapenboer Jan Willem Bakker. Ondanks zijn vele bezigheden op de boerderij – hij had tijdens ons bezoek nog 6 ooien die moesten lammeren, een 20-tal vers geborenen die hij van nabij moest volgen, een 30-tal bronstigen die gedekt moesten worden en dan moest er nog gemolken worden en rauwmelkse schapenkaas gemaakt – geeft hij graag een deel van zijn tijd aan bezoekers van De Waddel. Boer Jan Willem – met zijn rood doorbrandde huid zo mogelijk nog er meer getekend door het buitenleven dan zijn schapen – is gepassioneerd door zijn eiland, zijn werk en zijn schapen. Het schaap is sinds de vijftiende eeuw hét vlaggenschip van Texel. Het in stand kunnen houden van de schapenboerderij is zijn levensdoel. Dat doet hij onder meer door het leven op zijn boerderij te delen met een toeriste zoals ik en hij beantwoordt daarbij graag alle vragen. Of ik al wist waarom in het voorjaar zowat alle schapen een gekleurde vlek op het rug hebben…? Antwoord onderaan de blog 😉 of via www.dewaddel.nl

Bij Jef

De smaak van het Texelse lamsvlees is ‘voorgezouten’ dit met dank aan de zilte grond waarop het schaap graast alsook aan zeelucht op Texel. Een lam moet trouwens minstens 100 dagen in de wei hebben gelopen voor zijn Texels lamsvlees de naam Waddengoudlabel mag dragen, een sinds 2004 landelijke erkend en duurzaam streekproductencertificaat. Tientallen Texelse restaurants serveren dit Waddengoudvlees. Wij gingen ze degusteren Bij Jef. (FYI : Jef, niet uit te spreken als ‘Zjef’ maar als ‘Jef’.) Jef omschrijven is bijna onmogelijk. Het enige wat ik kan zeggen is dat Jef voor Texel is, wat Sergio Herman is voor Zeeland. ‘No nonsense’ en eigenzinnig zijnde als hij is, opende Jef op zijn 25ste een restaurant op het eiland waar hij opgroeide. Inspiratie haalde hij daarbij uit buitenlandse gastronomie en net dat combineert hij met smaken van thuis, het bovengenoemde zuiglam, de Texelse kazen en schaal- en schelpdieren uit de Waddenzee. Dat echtgenote Nadine tevens de sommelier van het huis is, maakt de cirkel rond. Ter illustratie : de appel met specerijen en amandel die we als dessert geserveerd krijgen, laat ze vergezellen door een dessertwijn Rieslaner Auslese 2014, Odinstal. Ik zeg maar… Het volledige ‘When local meets cosmopolitan’ van menu Jef doorlopen zou ons hier te ver brengen, maar ik selecteer voor u twee Amuses die het hele verhaal vertellen. Krokante huid van het Texels lam met zilte plantjes en Waddenzeegarnalen met Zeeuwse platte oester en Texelse rustiek kaas. Het eerste toont dat elk maar dan ook élk stukje van het Texelse lam tot een culinair hoogtepunt wordt gekatapulteerd, het tweede brengt het beste van de verschillende uitkanten van Nederland samen. Ik word bij het proeven van de amuses extra verwend door Jef want hij serveert ze me in de keuken en de champagne die bij deze amuses hoort, wordt ingeschonken door de ondertussen al met een Michelinster bekroonde chef himself. Ik smelt.

Waddenzeegarnalen

Naast het Texelse lam maken de Waddenzeegarnalen het hoofdbestanddeel uit van de kaart en van het levensgenietersmenu Bij Jef. Achter de garnalen van Texel schuilt een verhaal dat ik hier met u wil delen. De mooiste jeugdherinneringen koester ik aan de tijd toen ik samen met mijn vader ’s morgens om 6u30 met de fiets naar de vismijn van Zeebrugge reed om er garnalen te kopen aan de binnenvarende vissers, nog voor deze de winkel ingingen en bepoeierd werden met bewaarmiddelen. Mijn vader heb je nooit gepoeierde garnalen kunnen laten eten. Vandaag de dag gaan – de meeste van de vers gevangen garnalen gepoeierd niet direct naar de viswinkel, wel naar Marokko om er gepeld te worden waarna ze terug naar België komen om er verkocht te worden. Op Texel worden geen in Marokko gepelde garnalen gegeten.  Enkel dagvers gepelde Texelse garnalen krijg je Bij Jef geserveerd. Mijn vader – die altijd al door het eiland was gefascineerd – zou er van gesmuld hebben, en ik …ik eet voor twee want de garnalen op Texel en vooral die Bij Jef, zijn hemels lekker.

En toch… als ik de volgende dag de gelegenheid krijg met een vissersboot mee garnalen te gaan vangen, hou ik me even in. Ik word al zeeziek bij het kijken naar een schip dat aan de kade ligt aagemeerd maar de schipper kijkt beledigd als ik in eerste instantie aan wal wil blijven. Het is windstil en de zee is plat, ik laat me overhalen. Ik trek mijn zeebenen aan en vaar mee de Waddenzee op, spot een zeehondje onderweg, zie hoe de netten losgelaten en opgehaald worden, hoe de bijvangst wordt gescheiden van de garnaal en terug aan de zee wordt gegeven, en hoe de kookpotten worden verhit en het goud van de zee wordt gekookt terwijl we ons nog op zee bevinden. Trots als een pauw ben ik, als blijkt dat ik als een van de enige van ons gezelschap de vers gekookte garnalen kan pellen. Ik eet er veel en als een echte zeebonk word ik een beetje emo. Ik zwaai in stilte naar mijn vader boven terwijl ik de garnalen proef uit mijn jeugd. Zoveel emotie op zee, dat vraagt achteraf naar een glaasje wit om door te spoelen. Voor ik terug de veerboot op ga richting vasteland, installeer ik me in op het terras van visrestaurant ’t Pakhuus in de haven van Oudeschild waar we afsluiten met Gebakken Heek/Opperdoezer Ronde/Zeekraal/Kokkels. Zeer voldaan en zeer tevreden neem ik de veerboot terug naar de andere kant…. Tot ziens Texel.

 

Meer Texel op

www.texel.net en facebook: WeLoveTexel

Ontdek de restaurants :

Restaurnant Wambinge – De Koog – www.proefenervaartexel.nl

Bij Jef – Den Hoorn – www.bijjef.nl

’t Pakhuus – Oudeschild – www.pakhuus.nl

Hoteltip :

Onderdak op Texel heb ik tussen mijn culinaire genoegens door gevonden in hotel OPDUIN, een hotel met een ligging waar ik in mijn thuisgemeente Knokke-Heist alleen maar van kan dromen : midden in de duinen in een weidse omgeving die wat lijkt op het Zwin, met een zwembadje om ’s avonds in te relaxen en een heerlijk strand om eindeloze wandelingen op te maken. Het welkomstasje met opdruk ‘Life is better at the beach’ vond ik zeer attent. Het bijhorende kaartje wordt afgesloten ‘Met frisse Waddengroet’. Een betere afsluiter vind ik hier niet.

Grand Hotel OPDUIN – De Koog – www.opduin.nl

PS :

De verf tussen de voorpoten van het ram laat na het dekken een spoor achter zodat de schapenhoeder precies weet welke ooi in welke periode werd gedekt. Elke dekperiode heeft immers zijn eigen kleur…

3 reacties op “Texel, een culinaire beleving

  1. Bouke Weber
    21 oktober 2017

    Heel erg leuk artikel, ik krijg meteen de kriebels. Niet om naar Texel te gaan, maar om er te blijven wonen. Hartelijk dank voor je bezoek aan restaurant Wambinge. Lees vooral ook even mijn blog over ‘vrijen met een kleurtje’. Graag tot een volgende keer. http://www.hotelgroeptexel.nl/schapen-vrijen-met-een-kleurtje

  2. De Kriebel
    21 oktober 2017
  3. Pingback: Romantik Hotel Roadtrip door de bergen – deel 3- over koeien, bergen en bushokjes | dekriebelopreis

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht was geplaatst op 9 september 2017 door in Nederland, Travelweetjes en getagd als , , , , , , .
%d bloggers liken dit: