Appetite To Discover

de nieuwe benaming voor De Kriebel Op Reis blog van Christel Bedert

Over Italianen en waarom ik toch een beetje verliefd werd…

Mocht ik 20 jaar zijn en vrijgezel, of 48 en desperate, dan nog zou de kans dat ik thuis zou komen met een Italiaans lief uitermate klein zijn. Mijn ervaringen met Italianen op het werk, in het verkeer en op reis zijn tot nu toe immers keer op keer bevestigingen geweest van slechte clichés. Hij zijn nerveuse zotten en – ik geef toe – als nerveuze zottin kan ik daar echt niet mee overweg.

Er is maar één manier waarop de Italiaanse man mij zou kunnen verleiden. Of – ik geef weeral toe – van op afstand heeft verleid : door voor mij te koken. Ik heb in een doodgewone doordeweekse bakkerij – de Boscovic Bakery –  in een pietluttig straatje, de Via Ruggero Boscovic in de stationsbuurt van Milaan, zowaar de lekkerste pasta van mijn leven geproefd, uiteraard in combinatie met een Mozarella di Bufala want de Milanees staat daarmee op en gaan ermee slapen, en met een glaasje prosecco, ik was er per slot van rekening niet om te werken. Waarmee ik wil zeggen. De liefde van de man mag door de maag gaan, die van mij gaat doorheen mijn hele ingewandenstelsel. Totally en uterlly in love met Italy zou een mens worden na het veroberen van een bordje Boscovic Bakery.

Er is nog iets waardoor mijn korte trip naar Milaan mij zo hard heeft kunnen bekoren. Het feit dat ik niets had voorbereid en daardoor van de ene fijne verrassing in de andere viel. Dat bij de Aperol op het dakterras van de Rinascente het zicht op de Duomo gratis inbegrepen was. En dat mijn reisgezel een totale verrassing voor mij in petto had… Ik heb namelijk ‘iets’ met groen in de stad. Maar ik miste dat zo’n beetje in Milaan. Tot vriendin mij naar de Bosco Verticale leidde.

De Bosco Verticale zijn twee wolkenkrabbers geleden in de wijk Porta Nuova. De gebouwen zijn in feite precies benoemd naar wat ze zijn, een verticaal bos. De woontorens zijn 110 en 80 meter hoog, met balkons vol groen. In totaal werden er zo’n 900 bomen geplant. Nog meer natuur vind je in het uitzicht. Dat is hoe hoger, hoe indrukwekkender. Wie helemaal bovenaan woont, heeft zelfs een unieke kijk op de besneeuwde Alpentoppen in het noorden. De groene flats zijn overigens het hele jaar door groen, met elk seizoen een viertal bloemen- en plantensoorten. In het voorjaar bloeit onder andere magnolia en jasmijn, in de zomer vind je er groen van eiken, olijfbomen en granaatappelbomen. De herfst zorgt voor rode en oranje tinten tussen het groen, in de winter blijven de flats groen met onder andere moerbeibomen en Turkse hazelaars. So I’ve been told want ik was er in de lente.

Waarmee ik wil zeggen. Nerveuse zotten die Italianen, jawel. Maar het feit dat ze een verticaal bos midden in hun modestad plaatsen maakt hen onweerstaanbaar. Compleet onweerstaanbaar…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Eén reactie op “Over Italianen en waarom ik toch een beetje verliefd werd…

  1. De Kriebel
    11 juli 2018

    Dit is op christel 'de kriebel' bedert herblogden reageerde:

    Ik heb nog eens een keer een reiskriebeltje geschreven…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: